2 Summits, 3 Summits, 4 Summits: A Summer Story

Honestly, I procrastinated so long to write this piece that finally somehow it lost its freshness, season changed, and now it will just feel like a throwback to those beautiful hot summer days.

This is about three successive weekends in August of 2019. I actually wrote the main topic of the article right after those three weeks. However, somehow bringing the detailed descriptions of the routes and images together are done during the first weeks of the fall. And finally in the middle of the winter I'm publishing it!

****

For a long time, maybe since beginning of the summer, I had this problem of lack of motivation. You realize this when you start to ask questions like "Why am I actually doing this?", "This run is going to be too long and exhausting.", "What if I start to run less and focus on an other sport, like rock climbing?".

The motivation necessary to keep the enthusiasm can come from different sources. One of the most powerful sources of motivation for me is when I feel inspired by something/someone.

Inspiration is one of the most important things that drives me toward doing things. I read the biography of someone who achieved impossible things, it can bring a huge joy and inspiration into my life. Or I read the history of a race or a mountain, I get inspired by it, and it gives me motivation to take part in that race, or go climb that mountain. The memory of someone in my life who do not exist anymore can inspire me to do things that seemed impossible to do. Or I meet someone, and just her/his passion, knowledge and philosophy of life can inspire me. 

August of 2019 was the month in which a combination of things going on in my life led to give me the motivation, to finally enjoy my passion deeply again.

So I'm going to write about three runs (one of them was actually a race) that I did on three successive weekends. The most important point of these runs is that during all of them I visited summits. So I thought the whole story around them can be an interesting topic to write, for someone who is interested, or just for me to later use it as a "training log".

2 Summits (10 August, 2019)

1. Leobner Mauer (1851 m)
2. Hochturm (2040 m)

Distance: 22.2 km
Elevation gain: 1208 m

The idea of running the route on which I could visit two summits of the Hochschwab range (Leobner Mauer and Hochturm) came from one of the mountain runners that I met here in Austria, Martin. We actually got to know each other on Strava, and then met personally during a small local race in Eisenerz. When I saw this route for the first time on my Strava feed, I really got excited. Because it was only a while ago that we hiked with the friends to TAC Spitze and Vordernberger Griesmauer, and from there the Hochturm was visible, and it looked really nice. Below is the picture I took from the summit of Griesmauer, both Hochturm and Leobner Mauer are visible.

View of Hochturm (left) and Leobner Mauer (right) from Vordernberger Griesmauer

The usual hiking trail to these summits start from Präbichl. But the disadvantage of cycling up to Präbichl is that you have to climb around 700 m to get there, which is not a very easy thing to do if your run already includes more than 1000 m of elevation gain. It would be of course possible to ride with bike to Präbichl and visit the summits while hiking instead of running. Hiking, and the comfort of having more than enough water and supply is a nice feeling, but being able to do the same thing (or maybe more) in a shorter time, and in a complete survival mode is a feeling that can make you dream about it the days after you actually did it. Self-sufficiency is something that makes you feel alive.
Anyways, doing this route was in the back of my head for couple of weeks. Therefore as soon as I found my motivation and drive to push myself a little bit more, this route was naturally the first in the line.
On the next Saturday I had a 25-km mountain race, so I did not want to overdo, so I cut the first kilometers of the original route of the Martin. I cycled from Leoben around 5 km more, so the route that I was going to run got shorter to around 22 km.
The distance from Leoben to the route was around 19 km with 360 m of elevation gain, and the weather was hot. I started after 9 am. I got to the trailhead a bit later than 10 am.
A big part of the trail until the first summit is forest road. Then I entered a singletrack trail, and it was so rocky that in the end it was not possible to remain on the trail without the red-white-red marks. After following the marks I got to my first destination.
The symbol on the Leobner Mauer summit is not a cross, which is an interesting and seldom thing to encounter here in Austria.

The view of Hochturm from Leobner Mauer

Getting to the second summit, as expected, was a bit harder. The last hundred meters of the route were completely rocky. Me trying to get there as fast as possible without any reason looked a bit weird, I guess.
On the summit there were people lying and enjoying the sun. One hiker was enjoying his "Gipfelzigarette" (summit cigarette).

On the Hochturm. Unfortunately the lens of my camera is wet from my sweat.

From the summit I continued running southwest downhill, initially with some small sections of uphill. On this route, on the right time of the season, it is possible to encounter Edelweiss, the legendary flower of the Alps, the symbol of the Alps. But unfortunately as I was there it was too late to see them.
I really enjoyed the last part of the run. I was feeling like flying. It was one of those times that all the conditions were just perfect.

During the run I needed at least 4 liters of water. Fortunately there was enough water on the way.

3 Summits (17 August, 2019)

1. Leisterhorn (1924 m)
2. Himmeleck (2096 m)
3. Griesmoarkogel (2009 m)

Distance: 25.7 km
Elevation gain: 1590 m

After coming back from Kufstein, where I participated in Koasamarsch, I decided to look for more local races around where I live. Running in places where are less touristic can be more enjoyable, I thought. So after some research I found this race on 17th of August, in a small village called "Wald am Schoberpass". This village is also famous for the winter sports.
The race is called "Drei-Gipfel-Lauf" (literally meaning three-summits-run). It passes through three peaks: Leisterhorn, Himmeleck, Griesmoarkogel.
The thing that I like about the local races is that I can just take the train (or even my bike) to get there. Everything is just more simple and more natural. The runners are all very friendly, and after running in couple of local races you start to see familiar faces, which is really a nice thing.
So in the morning I took the train from Leoben to Sankt Michael, and changed to another train from there to get to Wald am Schoberpass. The weather was absolutely perfect, sunny but not very hot. As I got there, I realized that there are much more runners than I expected.

Running to the first summit

Just like almost all of the local mountain races that are organized in this area, the voluntary mountain rescue teams are also very active to help the runners, and keep an eye on the their health. In this race the voluntary fire brigade was also on the scene. I have huge respect for the things that they do. Austria is a country in which in general the concept of helping the people voluntary with the means of a club, or a group plays a very important role in the society. Without their help and sacrifices of their free time for long generations it would not be possible to have such an organized and disciplined society. Especially during winter, keeping in mind the amount of snow that the mountains see, they are the true heroes, opening the roads and keeping the villages safe from the danger of a natural disaster.
Anyways let's get back to the race. The atmosphere during the stations were really great! The support was huge; very different from what I experienced during a relatively larger race back in Kufstein (Koasamarsch). During the last meters of climb to the summits I was somehow feeling like I am running in Zegama! People had climbed up to these summits holding their beers cheering for us.

Finally I finished the race a little bit shorter than 3 hours (2 hours, 54 minutes). A result that was my goal in the beginning.
During the race I realized that at climbs I am relatively good, but when it comes to downhill running somehow I don't run as efficient as I actually can (or should). I thought about it, and I think it has two reasons: (1) During my training runs with high elevation gain I normally focus on the uphill section of the training, meaning that when I'm already on top, in my head I count the training as almost done. So during downhill section, I'm just holding a slow pace and intensity. (2) I have astigmatism on both of my eyes, and I always run without glasses. So when the downhill run is on a technical train I'm feeling insecure to run down faster.

After the race I spent some hours in the finish area, cheering the finishers, meeting new people and having a Brathendl (roast chicken)!
Finally the nice point about the local races is that there are more than enough amount of stations on the route, so practically you don't need to take water (or even gels) with you. Of course it does not comply with the ITRA rules, but who cares! I can run on a 2000 m mountain like I'm running in the city.

4 Summits (25 August, 2019)

1. Polster (1919 m)
2. Vordernberger Griesmauer (2014 m)
3. Hochturm (2040 m)
4. Leobner Mauer (1851 m)

Distance: 21.2 km
Elevation gain: 1526 m

Doing those two- and three-summit runs, I thought I should make it complete with a four-summit run. The only region in our neighborhood having four summits close to each other is of course the Hochschwab mountain range, north of Leoben, where I did the first "two-summit" run.
So after putting some thought and doing some route planning I found the most efficient route connecting four summits (in order): Polster, Vordernberger Griesmauer, Hochturm, and Leobner Mauer. Of course during the planning it was also important that all the train is "runnable"; no via ferrata. So TAC-Spitze was out.
The starting point of the run was going to be Präbichl. But getting there with bike would be a little difficult because of the high elevation difference (around 700 m). So I decided to ride my bike to Vordernberg (a nice historic city), and take the bus from there to Präbichl. So this way I avoided around 400 m of elevation gain.
This time I started my run very early because according to the weather forecast afternoon was going to be rainy. At 7:50 AM I started to bike. It took exactly one hour to reach to Vordernberg.
As I got to Präbichl I realized it is extremely foggy. I could not see the peaks that I am going to run to.
During the climb to the first summit, as the elevation was increasing I started to get completely surrounded by the fog.

First summit: Polster

After reaching the first summit, I had the feeling that it is going to be a hard climb. I was feeling a little bit tired, this thick fog was not providing any confidence to jump here and there, the rocks were slippery and my shoes were not good in these kind of conditions (La Sportica Akyra). So I had to be extra careful.
I ran back from Polster to "Hirschegg" saddle, and starting to climb to Vordernberger Griesmauer. The route is completely covered with huge rocks, and because of thick fog it was not possible to go faster. Only logical thought was to follow the marks on the route, and check the map on the watch to see if it is everything okay.

Second summit: Vordernberger Griesmauer

Improvising on the way back from Vordernberger Griesmauer; no visible trail.

Although the weather was not very stable, there were considerable number of hikers out there. And because I was just touring around in the same area, I was seeing familiar faces multiple times.
During the climb to Hochturm (third summit) I saw a group of mountain goats (around 10 - 15 of them). I assume because of the fog they noticed me very late, so when I got closer all of us were surprised!

Third summit: Hochturm

After coming back to the saddle between Hochturm and Leobner Mauer (last summit), I was well behind my planned time, and knowing that there might be rain coming, I thought about canceling the fourth summit. But then somehow I decided to do it. I was going to miss the bus back to Vordernberg. And I had to wait for more than an hour. I thought it was actually a good opportunity to have some lunch at "Leobner Hütte", a refuge just around 2 km away from the point that I was standing.

Fourth summit: Leobner Mauer

As I got to Leobnerhütte, the clouds started to clear. I ordered "Bergsteigeressen" (literally meaning mountaineer food), which is just a combination of potatoes, meat, traditional sausages, and dumplings with a fried egg on it: a typical homemade food in alpine region! It was more than anything I would hope for. 

Leobnerhütte, a mountain refuge, or a resting point for the hikers

Dream food; Bergsteigeressen!

After spending some time at the refuge, and trying to conceive what I just did in the last couple of hours I started running down to where I started. The bus was going to arrive in around thirty minutes.

The view of the bus station, Polster is visible up there.

Finally I reached the bus station. Across from the street there was a small building of the mountain rescue team, with a small climbing wall outside it. You may see it in the image below. Also on the top there you may also see Polster, the first summit that I visited on this day.

Selected song of this post is going to be a throwback to those nice summer days, where due to reasons I was obsessed with Italian oldies. I'm going to choose one of the most tender Italian songs that I've ever listened to: Minuetto from Mia Martini.

Introduction to Via Ferrata - TAC Spitze & Vordernberger Griesmauer

Via Ferrata - History and Significance

Before moving on to the main topic of this post, first I would like to introduce a climbing discipline, which is highly popular in Alps (especially here in Austria), and is especially interesting for me because of its history. It is also related to the hike that I am going to write about.

(https://www.mayrhofen.at/sommer/klettern-klettersteigen/)

This type of climbing called Via Ferrata ("Klettersteig" in German-speaking countries) takes use of fixed steel holds and ropes on the route. One does not need extra climbing shoes in order to climb a Via Ferrata. Most of the modern mountaineering boots are also designed for Via Ferratas. Of course extra safety equipment is also required. The complete gear necessary for Via Ferrata are: helmet, gloves, suitable shoes, climbing harness, and a special "Via Ferrata set" used to connect the harness to the steel rope on the route, with two carabiners. 
As far as I read, the history of Via Ferrata can be grouped into four different time frames: 
(1) in the previous centuries there were already these kinds of ladders or fixtures (without any safety measures) between the huts on the mountains and the villages. These ways were mainly used for transporting the agricultural goods. 
(2) In the year 1843, the first Via Ferrata was built on a route to Dachstein, the highest peak of the Styria in Austria. After that many other such fixtures were made on the mountains in Austria and Germany (Großglockner, Zugspitze, etc).
(3) The first modern Via Ferrata fixtures were made during first world war. In the war between Austro-Hungarian Empire and Italy each summit in South-Tyrol mattered. Therefore in order to transfer the soldiers to protect the summits it was necessary to build these kinds of fixed ways on the mountains. 

Soldiers in Dolomites. (http://www.mountaineeringmethodology.com/the-history-of-the-klettersteig-via-ferrata/)

(4) The final phase of the Via Ferrata evolution starts around 1980's, when this climbing discipline becomes extremely popular in the Alps. Now the aim of the evolution is neither economy, nor war. This time in order to satisfy the tourists who strive for adventure, more extreme routes were built, with simple suspension bridges etc. 

(https://www.catersnews.com/stories/amazing/huge-ladder-strung-between-two-mountains-looks-like-the-real-stairway-to-heaven/)

The difficulty of the Via Ferratas are graded from A to G. However it should be mentioned that there is only two F routes in Alps. And up to now there is no G-route in Alps, only one route in Gran Canaria island of Spain, which was opened first in 2012.
One of the most famous and historical Via Ferratas is at the border of Austria and Italy; "Cellonstollen". It is mainly an underground route, made during mountain wars in years 195-1917 by soldiers of Austro-Hungarian Empire, to fight back against the Italian soldiers who occupied the summit "Cellon". Because of elevation advantage of Italian soldiers it was not possible to directly climb the mountain.
This tunnel is now reconstructed and is used as a climbing route. 
By the way, there are structures remained on the mountains of Italy and Austria from First Wold War, which are definitely worth visiting. They are on my list too!

Italian soldiers during First World War (https://www.smithsonianmag.com/history/most-treacherous-battle-world-war-i-italian-mountains-180959076/)

The history of monutain wars during First World War is getting more interesting as I read stuff online. So maybe I will do more research about it and write a post here later. Let's go on to the main topic of this post.

Hiking to TAC-Spitze & Vordernberger Griesmauer

Location
The peaks "TAC-Spitze" (2019 m) and "Vordernberger Griesmauer" (2034 m) are two peaks located at the southwest of Hochschwab mountains. TAC-Spitze is named after the first group which did the ascent of this peak, Techniker-Alpinclub. Normally the two peaks can be climbed in one hike. 
Hochschwab mountains are a part of Northern Limestone Alps (can be seen in Figure below with shown with blue color).

Northern Limestone Alps are shown with blue. Hochschwab mountains are marked with number 18.

The official, marked route to these peaks start from Präbichl, a famous Ski resort. From Leoben (where I live) it takes 23 km to get there. A 20-min-drive with car, or a very exhausting ride with bike (because of 700 m elevation gain). Once I rode there with bike, and it took me 1 hour and 40 minutes.

Hike
We started to hike from Präbichl at 8 am (20.06.2019). It was hot and sunny, with very slight clouds (the clouds were expected to increase during the day). We were 5 people: Jakob, Jonas, Matthias, Stefan and me.
The road is a very nice hiking way until Leobner hut. From there it goes on to Hirscheggsattel: a saddle on which if you turn left the route goes to Polster peak, and if you turn right the way goes on to TAC-Spitze and Griesmauer.
At the Hirscheggsattel, we could already see the beautiful rocky formations that were ahead of us. In my first visit of these areas, where I was running to the Polster peak, unfortunately it was foggy and the view was not this fantastic.

At Hirscheggsattel

After some more hiking, we entered a rocky route. At some points on the route there was still snow. But was not so much to cause problems. 

Via Ferrata
Following the marked route finally we reached the point where we had to follow a short Via Ferrata climb to reach the TAC-Spitze. The official name of the route is "Hubert-Wieser-Klettersteig". It is graded as A/B (easy).
It was going to be my first Via Ferrata, so I was not completely sure what is awaiting me. This means that I could not wait to get to route!
In the video below you may watch the complete climb, and see how slow I was!

I knew that for the hands it is better to have gloves on, however since the route was not too long, I didn't actually need them.
At the peak there was already many people, resting or having a "Jause" (a small cold meal, normally with bread and any kind of sausage). We decided not to waste too much time there. So after signing the summit book, and taking some photos, we started to descend.

On TAC-Spitze (from Matthias' phone)

Second Peak
After descending from TAC-Spitze, on the way back one can also climb Vordernberger Griesmauer (which can also be seen on the map above). It is possible to climb this peak by hiking, and for the people who love to have a selfie with a summit cross it is a good idea to be there, since there is no cross at the TAC-Spitze.
Two of us from the group decided to go on and hike to Vordernberger Griesmauer, while the rest preferred to continue to descend.

View of TAC-Spitze from Griesmauer

View of Polster and far behind Eisenerzer Reichenstein from Griesmauer

View of Hochturm from Griesmauer

Descent
On the way back we joined the group. We stopped to have a "Jause" at the Leobnerhütte. It was really crowded.
We followed the same route back, and finished the hike.
The prize of this hiking was a nice steak at Präbichlerhof.

My backpack: one sandwich, 2 litres of water, 2 protein bars, buff, hat, raincoat, gloves, polar, important first aid equipment. 

I didn't have my poles with me, as it was not necessary for the most of the hike, although it would be helpful from Hirscheggsattel up to the start of the Via Ferrata.

I tried for the first time my Salomon trekking socks, and they were OK.

Kaiser dağlarında koşu

Giriş
Aslında bir sonraki yarış yazım Temmuz ayında olacaktı. ORDOS'tan kalabalık bir grup olarak Fransa Alplerinde bulunan meşhur Val d'Isere bölgesinde 6 Temmuz cumartesi günü High Trail Vanoise koşusuna katılacaktık. Kayıt falan her şey tamamdı. Uzunluk ve irtifa kazanımı açısından Aladağlar Sky Trail'in 1.5 katı olan bu koşuya iş tarafından yapmam gereken bir yolculuk sebebiyle katılamadım. E o zaman ben de teselli koşusu olsun diye Avusturya'da yakın tarihlerde gerçekleşecek olan dağ koşularına bir bakmaya karar verdim. Aslında  seçeneklerin hiç de az olmadığını farkettim. Haziran aylarında dikkatimi ilk çeken yarış Mozart100 oldu. Fakat Salzburg'da düzenlenen bu koşuya, Mozart'ın adını sömürmesi ve çok yüksek fiyatlar biçilmesi yüzünden prensip gereği katılmamaya karar verdim. Zaten Salzburg kentinin Avusturya'da bu bakımdan adı çıkmış durumda. Hayatının son evresinde beş parasız kalan, vefat ettikten sonra kimsesizler mezarlığına defnedilen yeryüzünün bence en dahi müzisyenlerinden Mozart'ın adı üzerinden çikolata firmalarının, hediyelik eşya üreticilerinin, ve sayamacağım kadar fazla olan bir çok başka sektörün milyonlarca Avro para kazanması beni üzüyor. Sonuç olarak ise Mozart'tan tek bir senfoni, ya da konçerto dinlemeyen insanlar adamcağızın heykeli önünde hatıra fotoğrafı çektirirler. Neyse, uzatmayayım. 
Biraz daha araştırdıktan sonra tarih olarak istediğim haftalarda olan ve Avusturya'nın Tirol eyaletinde bulunan Koasamarsch'a katılmaya karar verdim. Koşu 15 Haziran cumartesi günü gerçekleşecekti. Fakat iki parkur arasında kararsız kalmıştım: 33 km'lik, 1700 m irtifa kazanımıyla her yıl gerçekleşen "klasik" parkur, bir de 50. yıla özel 54 km'lik 3400 m irtifa kazanımına sahip olan parkur. Aslında çok uzun bir süre düşündüm, nihayet kayıtların kapanmasına saatler kala kaydımı 33 km'lik klasik parkura yaptım. Daha kısa olan parkurda koşmaya karar vermem için bence haklı sebeplerim vardı: bu günler hava çok sıcak, 54 km parkuru ise sabah saat 7'de başlayacaktı. Aladağlar'da sabahın karanlığında başlamasına rağmen koşunun devamında dağda güneş altında koşmanın zorluğunu hala unutmadım. İkinci daha önemli sebebim ise daha önce Alplerde hiç gerçek bir dağ koşusuna katılmamış olmamdı. Yarışın gerçekleşeceği bölgenin patikalarını ve coğrafyasını da hiç bilmiyordum. Açıkçası karşıma ne çıkacağını kestiremiyordum. İznik'te traktör yollarından koşmaya benzemiyor tabi ki. Üçüncü sebebim ise şuydu: koşudan önce ve sonra gezmek istiyordum. Bisikletimi yanıma almaya karar vermiştim. Daha uzun parkuru seçseydim önceki gün bisiklet turu yapamayacaktım, ertesi gün ise zar zor yürüyebilecektim. Yanımda destek olacak kimse de yoktu. Koşu bitecek, hadi eyvallah deyip yürüyerek otele geri dönecektim. 
Böylece eskiden kendime prensib edindiğim "bir organizasyona ilk defa katılacaksan en mütevazi parkurdan başla, seneye daha uzun parkura geç" kuralına sadık kalmıştım. Bundan dolayı da gayet memnundum. Yazının devamında da okuyacağınız gibi aslında doğru kararı vermiştim.

Kaiser dağları

Öncelikle koşunun gerçekleştiği şehirden, ve oradaki dağlardan bahsetmek isterim. Koşu, Almanya ile sınır komşusu olan Kufstein şehrinde gerçekleşiyor. Yani aslında Start noktası şehir merkezinden yaklaşık 7 km uzakta bulunan Ebbs kasabasından başlayıp, yine orada bitiyor. Şehrin ortasından, Tirol eyaletinin başkenti Innsbruck'tan da geçen Inn nehri geçiyor.  Aslında Innsbruck da adını bu nehirden, ve daha doğrusu 12. Yüzyılın başlarında nehrin üzerine yapılan köprüden alıyor. Kufstein ise, küçük olmasına rağmen fazlasıyla turistik bir şehir. Hem Avusturya'dan, ve daha da önemlisi Almanya'dan bir çok tatilci gördüm. 
Kufstein'in hemen yanı başında Kaiser dağ grubu bulunuyor. Doğu Alpler bölgesinin kuzeyinde, Almanya ile Avusturya sırınının tam yanı başında bulunan, güzelliğiyle görenleri mest eden bir dağ silsilesi.

Doğu alplerin en meşhur dağ gruplarından biri olan Kaiser dağları, tırmanıcılar ve dağcılar için her zaman bir cazibe olmuş. 

alpinewelten.com

Kufstein ise bu dağların gölgesinde şöyle görünüyor.

tyrol.com

"Klasik" rota
Yukarıda da bahsettiğim gibi, koşu Ebbs kasabasından başlıyor, ve Kaiser dağlarının kuzey batısında bulunan "Zahmer Kaiser" dağlarına tırmanıyor. İlk 5 km'de 900 m irtifa kazanımı!
"Zahmer" dağlarının tepesine çıkınca ilk istasyon olan bir dinlenme kulübesinden sonra rota Kaiser dağlarının içine doğru devam ediyor. Koşunun ikinci yarısında ise derenin içine girip oradan dağların dışına çıkıyor. Son kilometrelerde düz araba yolları toprak ve asfalt karışımı yollardan Ebbs'e geri dönülüyor.

Yola çıkış, Kufstein'e varış, Bike Trail Tirol
Yolculuk planı yaparken Kufstein'de değil de Ebbs'de kalacağım belli olunca, yanıma bisikletimi alıp, Kufstein'e kadar trenle gidip yolun kalanını ise bisikletle devam etmenin mantıklı olacağını düşündüm. Ayrıca perşembe günü akşamüzeri oraya varacaktım, bu demek oluyordu ki cuma günü de bisiklet turu yapma fırsatım olacaktı. 
13 Haziran perşembe günü akşam saat 17 sularında Kufstein'e vardım. Şehrin küçük olmasına rağmen kalabalık ve canlı olması dikkatimi çekti. Sahneler hazırlanıyordu. Haftasonu bir çok konser yapılacaktı.
Ben ise Inn nehri kenarından, "Innradweg" isimli bisiklet yolu üzerinden çok keyifli bir sürüş yaparak otelime vardım. "Innradweg", İsviçre'den başlayıp Avusturya'ya, oradan da Almanya'ya kadar Inn nehri boyunca devam eden bir bisiklet yolu.
Otel, tam geleneksel bir "Gasthaus", yani misafirhane denen tarzda bir yerdi. Bir aile işletmesi. Beni ise 80 yaşlarında olan ailenin "annesi" karşıladı. Çok şirin, güzel bir yerdi. Otelde en çok hoşuma giden, aklımdan da hiç çıkmayacak olan (belki de okurlar için önemsiz ve gereksiz) bir detay, televizyonda italyan devlet televizyonu kanalı "Rai 1"nun da olmasıydı. Her akşam belli saatler arasında 60'lar ve 70'ler italyan müzikleri ve komedi skeçleri yayınlanıyordu. İtalya müziğine her zaman ilgim olmuştur, "Rai" kanallarını ise çocukluğumdan beri ailecek izlediğimiz olurdu. Özellikle bu aralar bu ilginin içimde tekrar canlanması, bu detayı benim için ınanılmaz keyifli hale getirdi.
"Innradweg" bisiklet yolu dışında, Kufstein üzerinden geçen başka bir bisiklet yolu daha vardı: "Bike Trail Tirol". Bu rotanın 9. Etabı burada bitiyor, 34 km'lik 10. Etabı başlıyordu. Böylece cuma günü kahvaltımı büyük heyecanla bitirdim, 10. Etabın GPX datasını saatime yükleyip yola koyuldum. Hava çok sıcaktı ve güneş yakıcıydı. Etabın tamamını bitirmem hiç de mantıklı olmayacağı için yaklaşık yarısından biraz fazlasına kadar sürdüm, biraz da yolu uzatarak Kufstein'e geri döndüm.
Hem "Innradweg" hem de "Bike Trail Tirol" üzerinde dikkatimi çeken şey, bisikletçi sayısının ne kadar fazla olmasıydı. Tirol eyaletinde genel olarak doğa sporlarıyla kafayı sıyıracak derecede ilgili olan insanların fazla olmasını duymuştum.
Yarış kitimi aldıktan sonra cuma gününün geri kalanını havadar serin odamda dinlenerek geçirdim.

Yarış günü
Otelden start alanına yürüyerek yaklaşık 6 dk'lık bir mesafe vardı. Start ise sabah saat 9'daydı. Ben saat 8:30 civarı start alanındaydım. Koşu hemen yokuş tırmanarak başlayacağı için öncesinden ısınmış olmam kesinlikle şarttı (okurlar için de bu naçizane tavsiyemdir, yüksek tempolu yokuş yukarı koşmadan önce çok sağlam ısınmış olmak gerekir, en az 20 dk, terleyecek kadar koşarak).
Nihayet koşu başladı. İlk 2 km'nin çoğu asfalt yoldu, sonrasında ise bol büyük taşlı, engebeli ve koşması zor bir patikaya girdik. Aslında patikaların neredeyse büyük bir kısmı Alplerde pek sık rastlanan bol taşlı merdiven haline gelmiş kocaman ağaç kökleriyle doluydu.
Nefes kesici çıkış, ağaç kökleri ve taşlara basarak tırmandığımız için dizlerimi normal koşuda alıştığımdan daha çok açmam (bacaklar uzun süre bu açıyla açılmaya alışık değiller) yüzünden koşunun devamında çok erken bacak kaslarıma kramp girmeye başladı. Bir önceki günkü 46 km'lik bisiklet turunda bacaklarda oluşan yorgulunğun da etkisi vardı kesinlikle. Destek istasyonlarında bol izotonik içecekler ve jel tüketmeme rağmen pek de geçmedi kramplar. Olur olmadık yerlerde çıkıyorlardı, ve sürekli farklı kaslarda oluşuyordu. Aslında dinlediğim bir podcast programında uzman bir kişi krampın asıl sebebinin bacakların yorgun olması ve fazla zorlanmış olması olduğunu savunuyordu. Tuzlu şeyler yemem ve bol izotonik içecek içmeme rağmen hala ağır kramplara maruz kalmış olmam bu tezi destkeliyor gibi.
Sıcak hava ve aniden hızla irtifa kazanmamız sanki biraz adım atmalarımı etkilemişti. Adımlarım bir süre pek sağlam basmıyordu, ayağım burkuluyordu, ya da ayağım kayıp düşmekten son anda kurtuluyordum (koşu boyunca düşüp ağzımı yüzümü kırmamış olmam mucize sayılır). Bu patika tarzına demek ki henüz tam alışamamışım. Yokuşlarda geçtiğim bazı koşucular, az eğimli ama bol taşlı zeminlerde keçiler gibi zıplayıp koşarak beni geçiyorlardı. Koşunun alıştığım yarış mesafelerinden kısa olmasını düşünmek iyi hissettiriyordu. Kilometreler ilerledikçe aslında doğru parkuru tercih ettiğimi görüyordum. Parkur cidden zordu.
Koşunun 14. km'sine kadar yaklaşık 1500 m irtifa kazanımımız olmuştu. Patika üzerinde metal halata tutunup geçtiğimiz kısa bir geçiş vardı, karlı, ve çarşaklı yerlerden de geçmiştik. Tatile gelip bir gün de 30 km'lik koşuya çıkacağımı hayal edip buraya gelmiştim, ama koşu yıpratıcı olması açısından Aladağlar kıvamında bir şey çıkıvermişti.
Finish dışında yol üzerinde 6 destek istasyonu vardı. Bu kadar kısa bir mesafe için bana anormal fazla gelmişti bu kadar istasyon ama iyi ki vardılar! Bu sayede yanıma daha az su aldım. İstasyonlarda ise normal su dışında izotonik içecek, meyveler, kek ve çubuk kraker tarzı şeyler vardı. Dikkatimi çeken şey, istasyonlardaki gönüllülerden Türkiye'den alıştığım destek cümlelerini hiç duymamam. Bu bana biraz garip geldi. "İşiniz bu işte, tabi ki koşacaksınız" gibi bir tutum vardu sanki. Kötü bir şey değil aslında bu, bir nevi alçakgönüllülük veriyor insana. "Altı üstü koşuyoruz işte, ve biz koşalım diye insanlar dağın başına gelip güneş altında bizim bardaklara su dolduruyor." Bu açıdan bakınca asıl desteği hakedenler gönüllüler.
Bu arada mutlaka bahsetmem gereken şey, Kaiser dağlarının nefes kesici güzelliği. Dağların iyice içine girince karşımıza koskocaman taştan kuleler belirdi. Arada koşmayı kesip manzarayı izliyordum.
Son kilometrelerde zemin, arabaların da geçebileceği, bizim de biraz daha hızlanabileceğimiz toprak yollar haline geldi. Ayrıca hava da azıcık serinledi, hatta kısa bir süre yağmur yağdı. Çok iyi geldi bu yağış. 
Son kilometlerler ağaçlık bir alandan geçiyordu. Gayet keyifli toprak bir patikaydı. En son kilometrede ise tekrar asfalt yol üzerinden kasabaya girip Finish'e ulaştık.
Böylece bu koşuyu genel klasmanda 17. olarak tamamlamış oldum (toplam 174 kişi katılmıştı).
Koşu ile ilgili ilginç bir başka detay da Finish'te madalya olmamasıydı. 
Biraz daha Finish alanında zaman geçirdim. Alkolsuz bir Bira, bol su ve meyve tükettim. Sonrasında ise odama geri dönüp dinlendim.
Akşam olunca ise bisiklete atlayıp yemek için Kufstein'e gittim. Bacaklarım hiç alıştığım yarış sonrası yorgunluğu modunda değildi. Kendimi gayet iyi hissediyordum. 54 km koşsaydım nasıl olurdu acaba? Bisiklet sürecek gücüm olur muydu emin değilim. Yemeği ne yapardım?

Innsbruck ve dönüş

Koşunun ertesi gününü iple çekiyordum. Planladığım gibi, Innsbruck'u ziyaret edecektim. Innsbruck, Alpin sporlarının başkentidir. Bir çok kendi dalında inanılmaz şeylere imza atmış dağcının, tırmanıcının ve genel olarak dağ atletinin yolu bir şekilde bu şehirden geçmiştir. Ben bütün bunları hayal ederek yolculuk gününün gelip varmasını bekliyordum, fakat Innsbruck'un aslında turistler için de cazip bir şehir olduğu detayını unutmuştum. Beni bulunduğum ortamdan soğutacak kadar fazla turist, ellerinde kameralarıyla, anın tadını çıkarmak yerine her saniyeyi kaydetme takıntısıyla gezen insanlar. Böyle bir ortama dayanamadığımı hatırladım, şehrin en ünlü yerlerini gezdim, bir yerde oturup Cappuccino içtim, ve trenimi erkene alıp geri dönmeye karar verdim.
Tabiki Innsbruck ile ilişkimiz burada bitmeyecek. Daha uygun bir zamanda, daha uygun bir ortamda tekrar orada olacağım.
5 saatlik tren yolculuğundan sonra kendi yeni yuvama geri döndüm.
Kısacası benim için bol tırmanışlı, bol sürüşlü, bol güzel yemekli, bol güzel insanlarla tanışmalı, ve bol İtalya çizmesini bisikletle turlama hayalli bir yolculuk oldu.


Bu yazının şarkısı, tabiki italyan bir şarkı olmalı. Meşhur Gino Paoli'den, 60'lardan bir şarkı; "Sapore di Sale".

İznik 2019 Narlıca Dağ Maratonu ve öncesi

"Yürürken bile ağrı hissediyorsan, nasıl 55 km koşacaksın?", "hadi zorlayıp koştun diyelim, ya dizlerde kalıcı hasar oluşup bir daha koşamazsan?"

20 Nisan 2019, cumartesi günü saat 10:30 civarı İznik Ultra'nın 55k parkuru "start"ından önceki günler bu sorular kafamı meşgul ediyordu.
Sabahları rutinim haline gelen şey: kalk, iki ayağın üzerinde durmaya çalış, ağrı hala var mı? Bu sorunun cevabı maalesef her seferinde evet oldu.
Ağrıların sebebi ve önlenmesi için yapılması gerekenler bambaşka bir konu olduğu için belki başka bir fırsatta yazıya dökmeye çalışırım. 

Peki ama nasıl başladı bu ağrılar?

55 km mesafe ve 1800 m civarı irtifa kazanımı olan bir koşuya hazırlanmak için hem mesafe hem de tırmanış açısından onun üçte ikisi olacak bir antrenman koşusu yapmam gerektiğini düşünüyordum. O yüzden yarışa 3 hafta kala 35 km'lik, yaklaşık 1100 m tırmanışlı bir koşu yapmaya karar verdim. Kendimi çok iyi hissediyordum o zamanlar. Bouldering'e yeni başlamış, haftada iki gün fitness salonunda güç çalışıyordum. Sırf İznik için değil, yeni bir level'a çıkmaya çalışırken işlerin yolunda gittiğini hissedip gelen kibirle her haftasonu her istediğimi yapabilirim gibime geliyordu.
29 Mart cuma günü bir rota planladım (bu iş için gpsies.com sitesini kullanıyorum). Aslında bu kadar uzun mesafede sadece 1100 m irtifa kazanımı olan bir rota bulmakta azıcık zorlandım. Yaşadığım bölgede şehirden çıkınca yüksek eğimlerle dağlar başlıyor.

30 Mart cumartesi sabahı çok oyalanmadan erzağımı çantamı hazırladım ve yola çıktım. Koşu gayet güzel ve keyifli geçti. Bütün koşullar günün keyfini çıkarmak için müsaitti. O zaman ben de bu fırsatı en iyi şekilde değerlendirmeye karar verdim: Yokuş yukarı yürümemeye çalıştım, yokuş aşağılarda koşabildiğim kadar hızlı koştum. Kısacası koşunun dibine vurduğum bir gün oldu.
Aynı günün akşamı fitness salonuna gidip güç çalıştım.. Ertesi sabah yine yokuşlu, ve daha önemlisi yüksek tempolu bir koşuya çıktım.. Sonra biraz dinlenip yemek yiyip bu sefer de Bouldering'e gittim.. Sonraki gün pazartesi işten önce yaklaşık 1 saatlik asfaltta koşuya çıktım. Tempo düşürmek aklımın ucundan bile geçmedi...

Bu manyakça geçen 3 günden sonra bir gün mola verip çarşamba günü koşuya çıktığımda her adımımda iki dizimin de acıdığını farkettim.

Bundan sonraki can sıkıcı süreci uzun uzun yazmak istemiyorum. Yaptığım koşuların tempolarını ve mesafelerini yavaş yavaş düşürmeye çalıştım. İnsanların "taper" için yaptığı şeyi ben sakatlığım geçsin diye yapıyordum.

İznik'ten önceki son koşumu çarşamba günü sabah, çok düşük moral ile yaptım. Evin yakınındaki tepede 5 km kadar ağrı korkusuyla inip çıktım. Ağrılar artmadı, en azından yarışa başlayabileceğimi düşündüm.

Perşembe günü sabah Ankara'ya doğru yola çıktım. Doğmadığım bir şehire, ama 9 yılımı geçirdiğim ve bugünkü benin oluşmasında en büyük rolü oynayan, evim dediğim şehre öğleden sonra vardım.
Cuma günü sabah 9'da ise ekip (Ömür, Murat, Serhan, Elçin, Soner, Erkan, Gül ve minik kızı Meriç, Duygu ise akşamüzeri bize İznik'te katılacaktı) ile buluşup İznik'e doğru yola çıktık. Uzun aradan sonra onlarla tekrar buluşmak çok güzeldi.

İznik'e varıp kaydımızı yaptıktan sonra odalarımıza yerleştik. Ekibimizden Serhan, Soner, Ömür ve Erkan'ın takım olarak katıldıkları 160 km koşusu akşam 7'de başlayacaktı. Onun için hemen hazırlıklara başlandı, ve Serhan'ı "start" alanında hep beraber uğurladık. Koşuculardan hemen sonra ise Duygu ile Elçin, 160 km parkurunun ilk 25 km'sindeki işaretleri toplamak için gönüllü olarak yola çıktılar.

160k "start"ından önce (Fotoğraf: Murat Ceyhan)

Bizimkiler planladıklarından çok daha hızlı koştular, ve sabahleyin onların birinci olarak bitirecekleri bir mucize olmadığı sürece kesinleşmişti!

Ben ise saat 10:30'da ortamdaki heyecan ve pozitif enerji sayesinde gayet yüksek moral ile koşuma başladım. Gül ve minik şirin kızı Meriç beni Narlıca'daki start alanından uğurladılar. Koşunun başından itibaren yokuş yukarıda dizlerimin ağrımaması sebebiyle tempomu düşürmemeye, yokuş aşağılarda ise sürekli dikkatli olmaya çalışıyordum. 

İlk istasyona keyfim gayet yerinde vardım. İki bardak su içip devam ettim. Yolda tanıdık yüzler görmek, onlarla muhabbet etmek güzeldi. Arada Ankyra'dan tanıdğım Emre ile muhabbet ede ede koştuk.
İkinci istasyon, yani Süleymaniye'de geçen sene olduğu gibi Polat ve ekibi vardı. Güzel destekleri için onlara da müteşekkirim. Orada suluğumu doldurdum, kendimi şımartıp bol çikolata, kek ve tahin helvası ağzıma tıktım. Yolda yerim diye yanıma aldığım tahin helvasının yarısını ise istasyondan çıktıktan sonra düşürdüm :( Düşününce şimdi bile içim burkuluyor. Tekrar tahin helvası yiyebilmem için istasyonlarında tahin helvası olan bir koşu etkinliğine katılmayı beklemem gerekecek.

Süleymaniye'den sonra enteresan şeyler oldu. Birkaç yüz metre yokuş yukarı koşmaya başladıktan sonra sert rüzgar ve kar ile karşılaştık. Kar taneleri yüzüme ateş eder gibi çarpıyordu. Neyse ki Soner'in tavsiyesiyle üstüme uzun kollu giymiştim. Kafama bir Buff daha geçirdim, eldivenlerimi ve yağmurluğumu giydim ve böyle devam ettim. Yolu daha yarılamamış olmamıza rağmen hava bizi dize getirmeye çalışıyordu. Bu şartlar altında yola devam etmeye insanın kendini zorlaması kolay birşey değildir. Hele bizden daha uzun koşanlar için benim hayal edemeyeceğim kadar zor olmalı. Benim ise o anlarda dizlerim acımıyordu, pes edecek bahanem yoktu. Bakışlarımı adımlarıma dikip öyle devam ettim.

Birkaç kilometre devam ettikten sonra tipi bitti, bu sefer daha yoğun bir sis vardı. İşaretleri zor seçmeye başlayınca saatten haritayı açmaya karar verdim. Yolda Emre ve Oktay beraber koşuyorlardı. Bir süre onlarla beraber koştum. Sonra yavaş yavaş herkes kendi temposuna göre koşmaya devam etti.

Geçen sene olduğu gibi 35k koşanlar, onlardan sonra da 20k koşanlarla karşılaşacağımız, onlarla beraber "finish"e doğru devam edeceğimiz noktaya artık yaklaşıyorduk.  Güzel bir avuntuydu bu: İnsanlarla beraber koşmak, onlarla selamlaşmak, onlara destek vermek ve karşılığında onlardan destek almak her zaman iyidir.

Parkurun sonlarındaki yokuş aşağı kısımlarda hala ihtiyatla koşmaya devam ediyordum. Dizlerime zonklamalar girmeye başlamıştı. Normal adım frekansımın dışına çıktığımda kramplar kendini göstermeye başlıyordu. Otomatik savunma mekanizmasıyla mecbur yavaş iniyordum. Yarınlar yokmuş gibi umarsızca paldır küldür aşağı yuvarlanma şansımı ben 3 hafta önce harcamıştım.
Son 3, 4 kilometre en zorlandığım bölüm oldu herhalde. Yokuşlar bitmişti. Düz toprak bir yolda devam ediyorduk. Hep "kaç devrim turu kaldı" diye içimden geçiriyordum. Garip bir şekilde böyle mukavemet gerektiren zorlandığım zamanlarda klasik flamenko müziği dinlemek iyi gelir. Çantamda kulaklığımı aradım fakat düşürdüğümü farkettim. Tahinli helva olayından sonra ikinci darbe oldu bu.

Aslında yarış öncesindeki günler DNF'e kendimi alıştırdığım için 50 km koşmuş olmak benim için yetip de artıyordu. Atletik anlamda tatmin olmuştum. Artık en büyük motivasyonum yarın havaya kaldırmak istediğim sağ yumruktu.

Nihayet o son 500 metre'deki merdivenler. Yine geçen yıl olduğu gibi duygulandım. Soner ve Serhan'ı uzaktan gördüm. Son metreleri beraber koştuk. Onların desteğini hissetmek her zaman harika bir duygu olmuştur.

Böylece saatime göre 56.70 km mesafe ve 2040 irtıfa kazanımına sahip bu parkuru yaklaşık 6 saat 20 dakika ile, genelde 7. ve yaş kategorisinde 1. olarak tamamladım. Daha ne isteyebilirdim ki. Müthiş bir rahatlama vardı üzerimde (hala var).

(Fotoğraf: Serhan Poçan)

160k bayrak takımımız da yukarıda bahsettiğim gibi birinci bitirdi.

(Fotoğraf: Murat Ceyhan)

Beslenme konusunda tasarruf etmeye hiç çalışmadım: koşu boyunca 3 karbonhidrat jeli ve 3 protein barı tükettim. Su tüketimim havanın genel olarak serin olması nedeniyle normalden çok daha az oldu.

Önemli bir şey daha: geçen sene de olduğu gibi İznik ve çevre köylerde yaşayan halkın tatlığı, güler yüzlülüğü içimi ısıttı.

Parçası olduğum için gurur duyduğum ORDOS ailesine teşekkür ederim. Aile derken öyle lafın gelişi değil, gerçek bir aile. Ankara'da iyi ki tanımışım dediğim, ilham alıp almaya devam ettiğim insanlar. Sayelerinde harika bir etkinlik yaşadım.

Bir de aylarca hasretini çektiğim 1,5 döneri koşuyu bitirdikten hemen sonra yemiş olmanın verdiği mutluluğu buraya not düşmem lazım!

Sırada neler var?
"Ben ne yapıyorum, neden yapıyorum?" gibi sorulara cevap bulmak. Hayat tarzımı, yediğimi içtiğimi, uyku düzenimi, yaptığım antrenmanların körükleyici duygularını ve motivasyonlarını uzaktan biri gibi gözlemlemek. Zaaflarımı, eksikliklerimi saptamak. Keyifle, bazen de bencilce yaptığım bu şeyi uzun yıllar boyunca sağlıkla sürdürebilmek için yeni, belki de sıfırdan daha bilimsel bir yaklaşıma dayandırmak.
Bunların hepsini özgürlüğümü kısıtlamadan başarabilmek. Ve en önemlisi hepsinden keyif almak.

Bu yazının şarkısı sıkıntılı antrenman döneminde keşfettiğim Citizen Cope'dan "Nite Becomes Day" olsun. İyi dinlemeler.